Regenachtige aankomst op onze vakantiebestemming.
We worden opgewacht door Harrie van Rama Tours en onze gids voor de komende dagen, Krysna. Met de laatstgenoemde rijden we vervolgens in ruim een uur naar het plaatsje Kumai waar onze boot op ons ligt te wachten. Voordat we aan boord gaan lopen we eerst naar een klein winkeltje om wat drinken en snacks te kopen. Even later maken we kennis met de bemanning van onze klotok. Een schipper en zijn assistent en een kokkin, terwijl Krysna even naar de straat loopt om tickets voor het Nationaal Park te gaan halen en voor mij 'illegaal' een paar biertjes te kopen.
De klotok is een boot met op het overdekte hoofddek een tafel met twee stoelen en twee matrassen om te slapen waar 's avonds een klamboe overheen wordt getrokken. Op de voorplecht staan nog twee houten ligstoelen. En dat allemaal voor ons beiden. Onder in de boot is een klein keukentje, een kleine stuurhut en een plek waar de bemanning kan slapen.
Aan de wal liggen meerdere klotoks naast elkaar aangemeerd en om de onze te bereiken moeten we klauteren van boot naar boot. Zelfs als we wegvaren moet een andere klotok even wegvaren en ons er tussenuit laten om vervolgens weer terug in de rij te gaan liggen.
Rond 10:00 uur vertrekken we met de boot, over de grote Sekonyer rivier waar Krysna ons wijst op grote gebouwen zonder ramen op de oever. Dit zijn bird-houses. Hierin nestelen zwaluwen die gelokt worden door vogelgeluiden uit speakers. Nadat de eieren zijn uitgebroed en de jongen zijn uitgevlogen worden de lege nesten verzameld en als lekkernij aan China verkocht. Volgens ons is het in Kalimantan de belangrijkste inkomstenbron, want door het hele land staan tienduizenden bird-houses. Na een half uurtje varen we een smalle zijrivier in wat tevens de toegang tot Tanjung Puting is, het bekendste Nationale Park in Kalimantan. Het is heerlijk op het water, niet in de laatste plaats door het zonnige, niet te warme weer. Ook de eerste lunch die wij krijgen is heerlijk en beloofd wat voor de komende dagen. Het is alleen veel en veel te veel voor ons tweetjes.
De ingang van het Tanjung Punting Nationaal Park.
Ans zit op de voorplecht te kletsen met Krysna.
Onze lunch.
Onderweg zien we neusapen en een Orang-oetan in het wild. Tenminste, tot hoever je van wild kunt spreken in dit park. Na even stilliggend met de boot hiervan genoten te hebben varen we door tot Tanjung Harapan, een Orang-oetan rehabilitatiecentrum. Om 15:00 uur is het voedertijd en aan de steiger liggen talloze klotoks afgemeerd. Zag je onderweg vrijwel geen andere boot, op dit tijdstip komen ze allemaal bij elkaar en is het weer van boot tot boot klauteren om aan wal te komen.
Een vrouwtje neusaap.
Klotoks aangemeerd bij Tanjung Harapan Feeding Station.
Vanaf de steiger is het een kwartiertje lopen naar de voederplaats. Wat we daar zien is geweldig. Nog voordat de dieren te eten hebben gehad genieten we van een groot mannetje dat vanuit een boom boos takken naar ons gooit. Als er eenmaal voer is neergelegd verschijnen om de beurt meerdere mannetjes, vrouwtjes, ondeugende jonkies en zelfs baby orang-oetans. De meeste dieren pakken zoveel voer als ze dragen kunnen en verdwijnen weer in het bos, anderen zitten op de voerplek rustig te eten. Hilarisch is ook de eekhoorn die tussen de grote dieren eten pakt en dan maakt dat hij weg komt.
Bovenaan onze wensenlijst voor deze vakantie stond het zien van een Orang-oetan, en deze wens is de eerste dag in Kalimantan al uitgekomen.
De mond vol.
Moeder en kind.
Wij worden bekeken.
Na een tijdje genieten lopen we weer terug naar onze rivierboot, is het weer van dek naar dek klauteren en als andere boten even plaats maken kunnen wij onze tocht vervolgen. We varen door tot het bijna donker is wanneer we gewoon ergens de boot aan de kant leggen en vastmaken aan de struiken. We nemen allebei een douche, alhoewel dat gewoon koud water over je heen gooien is, waarna we een diner voorgeschoteld krijgen dat weer heel lekker en weer veel en veel te veel is.
Terwijl we zitten te eten wordt er een klamboe om de matrassen heen bevestigd. We hebben geen laken of dekentje, maar dat is gezien de temperatuur ook helemaal niet nodig. Nog voor negen uur liggen we op bed en vallen eigenlijk allebei meteen in slaap. Eén kant van het dek is dichtgemaakt door een scherm te laten zakken en de andere kant blijft gewoon open.
