Dag 20, Sangalaki. Naar de walvishaaien en vertrek naar Jakarta.
Door de gebroken nacht kunnen we niet ontkennen dat we slecht geslapen hebben. Maar als de wekker om 04:25 afloopt lukt het toch prima om ons bed uit te gaan. Vervolgens wassen we ons, pakken alle spullen en trekken onze zwemkleding aan. Als we vervolgens naar het restaurant lopen hebben we daar gelukkig nog wel tijd om een kopje thee te nemen. Even na 05:00 uur lopen we in het donker door het water naar de boot van Mathi en Jeroen voor een tocht van ruim anderhalf uur. De zee is aardig ruw en de boot maakt de nodige klappen op het water. Niet lekker voor je rug en vooral Ans heeft veel problemen met haar lijf. De romantische zonsopkomst na een uur maakt het slechts een klein beetje goed. En ook nu weer zegt de stappenteller op mijn sporthorloge na een half uurtje dat ik het doel voor vandaag gehaald heb.
Er is gisteravond contact opgenomen met verschillende vissersboten op zee en na anderhalf uur bereiken we een boot waar ze gunstig bericht van hebben gehad. Tijdens het sorteren van de vangst wordt te kleine gevangen vis overboord gegooid en hier zijn vijf walvishaaien op af zijn gekomen. Drie stuks van zo'n zes a zeven meter lang en twee van ieder zo'n tien meter lang.
Als we aankomen springt eerst Rickey het water in om te kijken of het veilig is wat betreft kwallen en ander ongemak. Alles veilig en als eerste springt Jeroen het water in, gevolgd door Mathi die echter met een angstig gezicht binnen een halve minuut al weer terug de boot in klimt. Dat is voor Ans een reden om ook niet het water in te gaan en zodoende kan ik het masker van haar nemen en, deze keer zonder flippers het water in te gaan.
Links, rechts, voor me en precies onder me zwemmen de gigantische dieren. Met het advies om de staart en de bek van de walvishaaien te vermijden mis ik de flippers aan mijn voeten en om uit de weg te gaan moet ik mezelf zelfs een keer met mijn voeten afzetten op de kop van een van de dieren. Geweldig, maar af en toe ook een tikkie angstig en mijn hartslag is zo nu en dan best hoog wat het ademen door het snorkelmasker ook moeilijker maakt.
Ans geniet in de boot net zo veel als ik in het water. Ze ziet ze ook van een afstandje van twee meter en als één van de vissen onder de boot door zwemt gaat de hele boot even op en neer. Ans maakt een aantal foto's van boven en ik probeer opnamen met de Gopro te maken onder water.
Wat een majestieuze beesten.
De hartslag gaat hier wel omhoog.
Dichterbij kan echt niet.
Na veertig minuten ben ik doodmoe en zelfs als laatste nog in het water wat ik ook niet prettig vind, dus gauw er uit. Goed moment om terug te varen naar de lodge.
De zee is inmiddels wild, heel wild geworden met schuim op de golven waardoor het een hele ruwe tocht wordt en we noodgedwongen ook langzamer moeten varen. En dan begint het ook nog te regenen.
Rond 09:30 zijn we terug in de lodge. Zouden we eerst om 10:00 hier vandaan vertrekken, zolang het nog zo hard waait kunnen we niet vertrekken, dus we hebben iets meer tijd. Die tijd wordt besteed aan lekker douchen, omkleden, koffers inpakken en op slot en eindelijk een ontbijtje.
Met een klein bootje door de ruwe zee.
Na een uur nemen we toch afscheid van Mathi, Jeroen en de mensen van de lodge. We kunnen onze uitgaven niet met creditcard betalen, net als de trip vanochtend naar de walvishaaien zodat we straks bij aankomst in de haven eerst een pinautomaat moeten zoeken.
Rond 10:30 uur vertrekken we dan voor een tocht van een uur, Indonesische tijd, dus het wordt uiteindelijk ruim anderhalf uur stuiteren over de golven. Eenmaal in de haven worden onze spullen in de auto gezet en rijden naar een ATM met een heel laag maximaal op te nemen bedrag. Ik moet dus zes keer geld opnemen waarna we Rickey voor de snorkelhuur en de trip van vanochtend kunnen betalen.
Ons speedbootje bij laag water.
We laten deze geweldige plek achter ons.
We nemen afscheid van Rickey waarmee we een paar geweldige dagen op en rond de Derawan eilanden hebben gehad. Kort daarvoor is een collega van Rickey bij ons aangesloten. Rickey zelf gaat terug naar Maratua en deze collega van hem vergezeld ons in de auto naar de luchthaven van Berau. Een rit van zo'n twee uur.
Anderhalf uur voor vertrek van ons vliegtuig kunnen we inchecken, waar het vliegtuig ook weer een half uur te laat vertrekt. We kijken er eigenlijk niet van op maar zien zijn wel benieuwd hoe het gaat met de korte overstaptijd in Soerabaja. Tot we beseffen dat we een tijdzone passeren en de klok in Soerabaja een uur terug gezet wordt.
Op weg naar het vliegtuig op de luchthaven van Berau.
Op Soerabaja hoeven we ons niet druk te maken over onze koffers, dus we hoeven alleen maar op tijd aan de gate te zijn. Het geplande vertrek om 18:00 uur is jammer genoeg wel 19:15 geworden en uiteindelijk vertrekken we pas om 19:45 uur. Voor deze vertraging krijgt iedereen bij de gate wel water en een pakje koekjes uitgereikt.
Zul je net zien, duurt het in Jakarta een hele tijd voordat we de koffers hebben. Als ik dan de wifi van de luchthaven aanzet blijk ik telefoontjes en appies van het reisbureau Jackal Holidays te hebben gehad. Na overleg met hen vinden we hun chauffeur die tevergeefs drie uur op ons heeft staan wachten. Het blijkt dat wij niet de enigen zijn die niet op de hoogte zijn gebracht van de wijziging van vluchtnummers en vluchttijden.
In ruim een half uurtje worden we in het donker dwars door Jakarta naar het Mercure Hotel gebracht waar we pas na tienen aankomen en best wel een luxe kamer krijgen. Helaas, nergens is meer iets te drinken te krijgen, dus doen we een keer gek. We bellen naar roomservice voor een biertje. Nog geen vijf minuten later staat iemand voor de deur met een flesje lekker koud Bintang bier en zelfs het glas erbij is gekoeld. Lekker.
Vrij snel hierna, hoewel toch nog bijna middernacht, gaan we best wel moe naar bed. Het was dan ook een drukke dag die iets voor half vijf vanmorgen begon.
We zijn het er beiden over eens. Wat een lekker bed. maar met een waardeloos kussen en het dekbed is veel en veel te warm.
