Dag 13, de Makahan rivier, zwarte orchidee en Dayak longhouse.
Om half vijf in de ochtend schrikken we op en zijn meteen klaar wakker. Wat blijkt, we liggen aangemeerd op een steenworp afstand van een moskee en worden gewekt door de omroeper via de geluidsinstallatie. En niet voor even, maar een uur lang. Van slapen komt niets meer maar we blijven nog wel even liggen.
De wekker was op half acht gezet maar een uur daarvoor sta ik op en Ans zelfs om zes uur al.
Vervolgens is het wassen en ontbijten waarna Burdan en ik vertrekken en ons naar het 5000 ha grote Kersik Luway Nationaal Park laten rijden waar een ranger staat te wachten om met z'n drieën een trekking te maken door de dichte begroeing, op zoek naar de zeldzame zwarte orchidee. Het is niet zozeer een zwarte orchidee, maar een orchidee met een bloem met een zwart hart welke uitsluitend op deze plek, op de schrale zandgrond te vinden is. De plant bloeit maar drie dagen maar toch zien we er een aantal, evenals een aantal verschillende bekerplanten. Vleesetende planten die in hun kelk insecten vangen en die ook daadwerkelijk opeten. Ik maak slechts een paar foto's maar ben echt onder de indruk. Het is wel ontzettend heet, vooral als we in minder dichtbegroeide delen komen waar het lopen over de rulle zandgrond meer lijkt op het lopen over het strand.
De zelzame zwarte orchidee.
Eén van de diverse soorten bekertjesplant.
Hierna is het toch weer een uurtje rijden naar een dorpje van de Dayak Tunjung Bahau stam waar we een, nog steeds bewoond, longhouse bezoeken. In mijn ogen is het een vervallen gebouw, maar toch wonen er nog zo'n twintig gezinnen. In de gemeenschappelijke ruimte zit een ouder echtpaar met twee kleine kinderen. De vrouw en een van de meisjes zijn rotan aan het 'schillen' waarmee later kunstzinnige tassen gemaakt kunnen worden. Het andere meisje zit op een mobieltje een kinderprogramma op televisie te kijken. Over tegenstellingen gesproken.
Op de gemeenschappelijke ruimte komen zo'n twintig deuren uit waarachter de afzonderlijke families wonen. Een kijkje naar binnen laat toch een heel schamel bestaan zien. Ook dit gebouw wordt aan de voorzijde versierd met decennia oude houten beelden. Gezien de staat van het gebouw vraag je je af hoelang deze mensen hier nog kunnen blijven wonen.
het oude en vervallen, maar nog bewoonde longhouse.
De tand des tijds is goed te zien.
De gemeenschappelijke ruimte in het Longhouse.
Aan de overzijde van de weg bevindt zich een traditionele Dayak begraafplaats. Juist als wij er zijn vindt er een begrafenis ceremonie plaats en kunnen we geen kijkje nemen of een foto van de begraafplaats maken waar leden van de stam boven de grond begraven worden. We staan een poosje te kijken hoe een sjamaan, een belangrijk persoon binnen de Dayak gemeenschap die communiceert met de geesten, al prevelend water sprenkelt over de familieleden, terwijl in het huis op een eentonige wijze op troms wordt geslagen.
Van een afstandje gezien: Traditionele begraafmethode van deze Dayak stam.
Op mijn vraag zegt Burdan dat het niet gepast is om foto's te maken. Het verbaast me dan ook dat één van de familieleden uit de groep stapt, naar mij toe komt en vraagt of hij met mij op de foto mag. Beetje gek maar ik heb er geen bezwaar tegen. Als ik een paar minuten later vraag of ik de foto mag zien, maak ik een gebaar met mijn arm dat hij zo klein lijkt naast mij waardoor een vrouw begint te lachen. Even later stapt de man die de foto maakte op mij af en maakt duidelijk dat ik even met hem mee moet lopen zodat ik toch, van een afstandje vanuit de tuin van de buren een foto kan maken van de bijzondere begraafmethode.
Eigenlijk worden overledenen normaal begraven en worden vijf jaar later weer opgegraven, waarna de botten die overgebleven zijn in het knekelhuis 'opgebaard' worden.
Een uurtje later zijn we weer terug bij de boot waar we meteen vertrekken, maar nu weer stroomafwaarts. Al snel staat er ook een lunch klaar waar zelfs Ans wat van neemt.
Niet veel later varen we weer langs de brug in aanbouw, een revolutionair ontwerp, wat al twee jaar stil ligt. Na drie jaar bouwen kwam men er achter dat de brug bij hoog water niet hoog genoeg is voor de vele kolentransporten over de rivier. Dit gebeurt dus overal.
De rest van de middag is het varen, en doorvaren om morgen op tijd op de eindplek bij Samarinda aan te komen. Het is lekker weer dus we zitten bij heerlijk weer op de voorplecht, dus die uren de tijd doden is geen probleem. Ons plekje is overdekt, maar af en toe zitten we ook even in het zonnetje.
Na het eten, het is dan al pikdonker, neem ik nog een kopje koffie, waarvoor Ans weer bedankt, en liggen we tussen half negen en negen uur op bed. Ondanks dat het best wel hard waait laten we de deur gewoon open.
