• reisdag
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • Home
  • Reisroute
  • Dierenwereld
  • Contact

Dag 16, Maratua met rondrit en snorkelen in kloof.

We hebben beiden lekker geslapen. Prima temperatuur door de airco en goeie matrassen op het bed. Om 08:00 uur lopen we weer over de steiger naar het restaurant voor ons ontbijtje. Hier wordt ons gevraagd hoe we ons eitje willen hebben, kunnen we zelf brood roosteren en klaarmaken, maar als we willen kunnen we ook een complete nasi maaltijd krijgen. En er zijn mensen die dat doen.
Een uur later vertrekken we met Rickey met een taxi (de enige op het eiland?) voor een dagje Maratua.

Allereerst rijden we naar een klein dorpje, op de uiterste punt van het eiland, waar we even rondwandelen. Rickey kent hier iedereen schijnbaar en hij weet ons veel te vertellen over de bomen en hun vruchten die her en der in het dorpje groeien. Bij het dorpje is een lange steiger met hier en daar een ontbrekende plank waar aan het einde in het water allerlei netten in het water hangen. Op deze manier proberen vissers de door hen gevangen vis zo vers mogelijk te houden. Rickey laat een net zien waar zo'n tien vissen in zitten die wat op kogelvissen lijken. Het zijn schijnbaar gevaarlijke vissen, want hij zegt dat als je ze verkeerd snijdt, niet alleen de vis dood gaat maar jij ook.

vogelnaam
Geen verkeerde plek voor een ontbijtje.

Rickey is zelf een freediver en kan twee tot drie minuten onder water blijven. Op de steiger stelt hij ons voor aan een oudere dorpsbewoner die ooit beroemd geworden is omdat hij zeven minuten onder water heeft kunnen blijven.
Het begint, vooral in de zon, ontzettend heet te worden en Ans voelt zich niet echt lekker en zoekt overal de schaduw op. Dus we besluiten verder te gaan.

vogelnaam
De steiger bij het dorpje Tangjung Bahaba.
vogelnaam
Rickey laat ons netten met gevangen vissen zien.
vogelnaam
Ans en Rickey lopen terug naar de wal.

Het is vervolgens niet zo ver rijden tot we stoppen bij een punt waarvandaan we via een paar honderd meter lang vlonderpad naar een grot lopen. In onze ogen is het meer een kloof, maar de naam is niet voor niks Gumantang Cave. Een verborgen juweeltje met helder water en indrukwekkende steile rotsformaties. Het staat in open verbinding met de zee, maar de watertemperatuur is toch een stuk lager. Ook hier zwemmen allerlei gekleurde tropische visjes rond.
Samen met Rickey ga ik het water in om de grot met een snorkelmasker op en flippers aan de voeten te gaan verkennen. Ik kan niet anders zeggen dan "Indrukwekkend". Je voelt je, vooral als we een stuk gezwommen hebben heel nietig. Daglicht is tientallen meters boven je en de bodem tientallen meters onder je.

vogelnaam
Het vlonderpad door het bos.
vogelnaam
Helderblauw water.
vogelnaam
Dan voel je je toch wel nietig.

Als we terug zijn, afgedroogd en omgekleed, lopen we weer door het bos terug naar de auto en rijden naar het resort waar we vrijwel meteen een lunch voorgeschoteld krijgen. Ans gaat hierna even naar bed en ik loop even over het resort en maak een paar foto's. Om 15:00 uur lopen we naar het restaurant, neem ik een Bintang biertje waarna we om 16:00 uur weer vertrekken met de taxi naar nog twee andere dorpjes op het eiland. Het late tijdstip in verband met het tij omdat dit moment bij het laatste dorpje honderden schildpadden komen fourageren. We zien er vanaf de lange steiger heel veel zwemmen, maar het is moeilijk ze op de foto te zetten. Eén keer per tien minuten komen ze met de kop boven water om adem te halen, maar dat moment is heel kort.

vogelnaam
Het vissersdorpje Payung Payung.
vogelnaam
Een green turtle hapt even naar adem.

Bijna terug bij het resort stoppen we onderweg bij het huis van een oud, mannetje (95 jaar) die kunst maakt van spullen, zoals drijfhout, die hij uit de zee haalt. Je snapt niet dat hij hier de kost mee kan verdienen want als wij een kunstzinnig vervaardigd houten visje van hem willen kopen vraagt hij hier tienduizend roepia voor, omgerekend zo'n vijftig eurocent.

Terug bij het resort nemen we even wat tijd voor onzelf en zitten rond 19:30 uur weer in het restaurant voor een zeer uitgebreid diner met een soepje, gevolgd door frietjes, gebakken kip en groente. Niet vergelijkbaar met dezelfde gerechten in Nederland trouwens.
Ik vind het heerlijk maar Ans heeft alleen behoefte aan de soep (en die van mij) en laat de rest van haar eten over aan Rickey die er heel blij mee is en het in laat pakken voor later.
Er is vanmiddag nog een nederlands stel, iets jonger als wij zijn, gearriveerd in het resort. We zitten nog een hele tijd met hen, onder het genot van eerst koffie en later een biertje te kletsen. Uiteindelijk gaan we toch naar onze kamer om een douche te nemen en is het inmiddels ruim 23:00 uur geweest voordat onze haren droog zijn en we best wel vermoeid het bed in stappen.


vogelnaam
Zonsondergang bij het Pratasaba Resort.
copyright: 2025 - kalimantan.gradstaat.nl