We laten deze geweldige plek achter ons.
De boten van het resort liggen bij laag water op het zand.
Na vijftien minuten met de boot bereiken we een dorpje, waar honderd meter uit de kust een plek is waar bij laag water de schildpadden komen. We gaan hier snorkelen, maar Ans voelt zich niet lekker met het in het water springen en ziet het terugklimmen in de boot helemaal niet zitten. Dus ik pak het snorkelmasker en spring met Rickey in het water.
Wat een geweldige plek om rond te zwemmen. Niet alleen voor het mooie koraal en de vele tropische vissen en visjes, maar vooral voor de vele schildpadden. Het is niet diep en je zwemt eigenlijk vlak boven de bodem waar heel veel schildpadden op zoek zijn naar voedsel. Af en toe zwemt er eentje vlak langs je om aan de oppervlakte even een hap adem te gaan halen.
Het is een geweldige ervaring, maar wel vermoeiend door het constant ademen door het masker en inderdaad, het in de boot klimmen is ook niet makkelijk.
Schildpadden op de bodem op zoek naar voedsel.
Geweldig om te zien.
Zo nu en dan zwemmen ze naar de oppervlakte om adem te halen.
Hierna varen we in minder dan een half uur naar Kakaban eiland, waar we aan kunnen leggen aan een steiger waar al twee boten vastliggen. Op een overdekt deel van de steiger genieten we eerst van een lunch, een lekker broodje gezond met patatjes, die we als box mee gekregen hebben van het resort. Natuurlijk hebben Rickey en onze schipper en zijn maatje een bak nasi met vis.
Nadat we vervolgens even naar het schamele toilet geweest zijn maken we de wandeling naar het binnenmeer op het eiland via een aangelegd houten vlonderpad. Het is best wel zwaar met voortdurend stijgen en dalen en heel veel trappen. Na vijftien minuten bereiken we eindelijk het meer. We krijgen een leuke uitleg over de vier kwallen die hier voorkomen van Rickey, maar voordat we het water in gaan zegt Ans dat ze terug wil. Haar maag begint op te spelen. Rickey besluit met haar mee te gaan en ik ga even het water in om het zwemmen met kwallen te beleven. Het zit me toch niet lekker en na er eentje voorbij te hebben zien gaan en na een fotootje klim ik het water uit en loop ook terug naar de steiger.
Naast mij in het water deze kwal.
Omdat we nu nog wat tijd over hebben besluit Rickey om met mij, niet ver van de steiger waar we de boot vastgelegd hebben even het water in te gaan om te gaan snorkelen. Het koraal is hier in mijn ogen mooier en voller dan bij het resort en de plek van de schildpadden. Wat ik nog niet eerder gezien heb was de bodem die eerst vrij vlak is en op een gegeven punt steil naar beneden loopt en een grote lege donkere diepte laat zien. Geweldig, mede door de bijzondere visjes die we zien, maar ontzettend vermoeiend. Uiteindelijk klimmen we weer in de boot en gaan op weg naar onze uiteindelijke bestemming, het kleine eiland Sangalaki.
Na een poosje gevaren te hebben stoppen we op een paar honderd meter van het eiland om nog een laatste keer te gaan snorkelen boven het koraal. Het is hier slechts twee tot drie meter diep en het zonlicht maakt dat het koraal er prachtig uitziet met de mooiste kleuren. Er staat veel stroming en Rickey zegt dat ik me hier alleen mee moet laten drijven en niet tegen de stroming in moet zwemmen. De boot zal ons volgen.
Dit is het mooiste stukje koraal wat ik tot heden gezien heb. Niet alleen wat betreft kleuren, maar ook qua vorm met prachtige bloemvormen, grote schijven en op planten met takjes lijkende exemplaren met overal visjes die er voedsel zoeken of zich er verstoppen.
Na veertig minuten ben ik doodop en ben blij dat ik niet naar de boot toe hoef te zwemmen. Nog een minpuntje is dat ik me nooit gerealiseerd heb dat je vooral tijdens het snorkelen, ondanks dat je nat bent van het water kunt verbranden. Ik heb dan ook een hele rode en pijnlijke rug en dito schouders. Dat wordt smeren.
Het lijken wel planten.
Grote verscheidenheid aan koraal.
Na nog eens een kwartiertje varen zijn we dan eindelijk bij de Sangalaki lodge, de enige bebouwing op het hele eilandje. Het begint al goed met uit de boot stappen en door het water het laatste stukje naar de wal lopen. Ook hier staat iemand met een drankje en een koel doekje ons op te wachten. We gaan vervolgens eerst naar onze kamer, een leuke cabin met comfortabele bedden en een warme douche. Het schijnt dat we zelfs vierentwintig uur per dag elektra hebben. Onze koffers worden gelukkig door de bemanning van de boot naar ons huisje gebracht. De weg daar naar toe is allemaal strand.
De gehele lodge bestaat uit een hoofdgebouw met restaurant, zes bungalowtjes voor gasten, een huis voor de beheerder en achter de lodge twee gebouwtjes waar een klein schildpaddencentrum is gevestigd.
Eén van de zes bungalowtjes is voor ons.
Volop ruimte en comfortabele bedden.
Dit zien we vanaf ons terrasje. Strand omgewoeld door schildpadden.
Allereerst nemen we na al dat zwemmen in zee een heerlijke douche waarna we rond half acht een lekker diner voorgeschoteld krijgen. Als we bij het gebouw aankomen staat het eten al klaar. Tijdens het eten zien we naast het terras waar we zitten kleine schildpadjes rond lopen, op zoek naar de zee maar die van de wijs gebracht zijn door het licht van de lodge.
Als we klaar zijn met eten komt Rickey aanlopen met een emmer, halfvol met jonge schildpadjes. Ik haal gauw mijn camera en onze rode zaklampjes en dan lopen we met hem naar het strand waar meer dan honderd jonkies vrijgelaten worden. Sommige beestje lopen de verkeerde kant op en moeten door ons omgedraaid worden met het koppie richting de zee. Zo mooi en zo aandoenlijk om deze kleintjes te zien rennen naar het water.
We nemen alleen nog een kopje koffie en liggen hierna vroeg op bed. Het was ook een drukke en vermoeiende dag.
Om 23:45 uur wordt er op de deur van onze hut geklopt waarna we gauw wat kleren aanschieten en met Rickey het strand op lopen waar een grote schildpad haar eieren aan het leggen is. Schijnbaar elke nacht, het hele jaar door komen vrouwtjes naar dit eiland om hun eieren te leggen. De mensen van het centrum zijn hier om de schildpadden en de eieren te beschermen. Hoewel het eigenlijk vlak voor onze hut gebeurt, zijn we te laat. De schildpad is de kuil met eieren al weer aan het dichtgooien. Ook een leuk gezicht trouwens. Maar er komen nog meer kansen.
Even later treffen we de mensen van het schildpaddencentrum. Twee natuurbeschermers en twee rangers die de hele nacht het eiland rond lopen. Wij kunnen met hen mee maar kiezen toch voor ons bed.
