Reisverslag Kalimantan 2025

Dag 10, van Loksado naar de Makahan rivier.

Nog voor zevenen loopt de wekker af, is het aankleden, wassen, de laatste dingen in de rugtassen en de koffers op slot. Ontbijt is vanochtend op mijn verzoek uitsluitend brood met jam en chocoladepasta. Ans geeft aan dat ze niets hoeft maar neemt tenslotte toch een sneetje. En ze maakt een paar sneetjes jam klaar voor onderweg.
We vertrekken om 08:45 waar we al gauw midden in een lokale markt terecht komen met het nodige tijdsverlies. Verder is het zo nu en dan vreselijk druk maar kunnen we toch redelijk goed opschieten.

Rond 12:30 zoeken we een lokaal restaurantje op waar Ans en ik de meegenomen sneetjes brood en overgebleven worstjes opeten, terwijl onze reisgenoten uiteraard weer nasi nemen. Het laatste half uurtje naar het vliegveld wordt alleen nog onderbroken voor een stop bij een pinautomaat en het maken van een foto van Ami, Abdull en Marpoet waarna we om 13:30 op het vliegveld aankomen.
We nemen afscheid van de mannen, checken in en gaan meteen naar de gate. Het zal waarschijnlijk niemand meer verbazen dat wij op het hele vliegveld de enige blanke westerlingen zijn.

Van links naar rechts: Ami, Abdull en Marpoet.

Onze wereldreiziger.

Het vliegtuig voor de trip van Banjarmasin naar Balikpapan.

We vertrekken mooi op tijd in een klein vliegtuig waar ook nog eens maar zo'n 18 passagiers in zitten. Het vliegtuig zit minder als halfvol. Exact op de aangegeven tijd landen we in Balikpapan, een klein vliegveld waar we niet lang op onze koffers hoeven te wachten. Geen wonder als je beseft dat er maar tien koffers op de bagageband gelegd hoeven te worden.
Onze nieuwe gids, Burdan staat ons buiten al op te wachten en met hem gaan we op weg naar de haven van Loa Janan, vlak bij Samarinda. Het is maar liefst drie tot vier uur rijden voordat we aankomen. Onderweg stoppen we alleen even in een winkeltje voor wat drinken en koeken. Het is ontzettend druk onderweg en vooral in de haven. Scooters op de weg en langs de haven allerlei stalletjes en mensen die hier bij elkaar komen.

Hier gaan we aan boord van best wel een grote boot en maken kennis met de bemanning, drie mannen, waaronder vader en zoon als schippers, een assistent en een kokkin.
Het bovendek is een hele lage slaapzaal met twee matrassen op de grond en beneden kun je vertoeven en eten aan een grote tafel met stoelen. Boven beschikken we ook nog over een klein overdekt stukje dek met twee stoelen en een tafeltje. Ik kan helaas zowel op het boven- als het benedendek niet rechtopstaan en ben bang dat ik problemen ga krijgen met mijn rug. Boven is het zelfs voor Ans te laag.

De klotok bij daglicht.

Onze slaapkamer voor een paar dagen.

Het is al laat en donker, maar terwijl de boot vertrekt, krijgen we toch nog een diner voorgeschoteld. Ik ben blij met wat te eten, maar Ans slaat ook nu weer over. Haar maag laat haar nog steeds in de steek.
Na het eten maken we afspraken voor morgen, zetten we de wekkers en liggen we rond 22:30 uur op bed.
Het is de bedoeling dat de boot intussen de hele nacht door vaart maar dichte mist gooit roet in het eten. Alle scheepvaart op de rivier komt stil te liggen en wij dus ook. De plannen voor morgen, om met een motorkano rond 09:00 uur te vertrekken voor een tocht over het Empangmeer zal niet gaan lukken.