Het strand voor de huisjes is vol kuilen gegraven door schildpadden.
We zitten niet ver van het water af.
Na een bakje koffie lopen we met Rickey naar de Turtle Conservation, het kleine schildpadcentrum vlak achter de lodge. Hier hebben ze twee 'kraamkamers' waar opgegraven eieren weer in de grond herbegraven worden. Is er geen ruimte meer dan begraven ze de eieren gewoon in de grond tussen de gebouwen in, de plek waar wij nu staan. Elke dag komen er veel eieren uit en de jonge schildpadjes die uit de grond kruipen worden 's avonds, als het donker is, geholpen om de weg naar de zee te vinden. Op de veranda van één van de huisjes staan ook twee kratjes klaar met naar schatting zo'n tweehonderd jonkies die uit het ei gekropen zijn. Wat een ontzettend leuk gezicht dat gekrioel over en door elkaar heen.
Ans met jong schildpadje.
Een krat vol jonkies.
Het schijnt dat onze vlucht voor morgen gewijzigd is. Van één van de mensen van het conservaat kan ik via een hotspot wifi krijgen en de vluchten checken. En ja hoor, de eerste vlucht morgen van Berau naar Soerabaja vertrekt twee uur later. De aansluitende vlucht van Soerabaja naar Jakarta is helemaal veranderd. Zowel tijdstip van vertrek als het vluchtnummer zijn gewijzigd. Het wordt morgen een reisdag waarbij we pas laat in de avond bij het hotel in Jakarta aan zullen komen. Een voordeel is dat we morgenochtend niet zo heel vroeg hoeven te vertrekken en we iets meer tijd voor onszelf hebben. Heerlijk.
Ans en ik willen kunnen zeggen dat we op het bounty eilandje hebben gezwommen en lopen net na de lunch het water in. Het is laag water en omdat het maar heel geleidelijk dieper wordt moeten we een aardig stukje van de kant lopen voordat we tot onze heupen in het water staan. We moeten echt ver door de knietjes om helemaal nat te worden. Wat een lekker water, en vooral de temperatuur overtreft onze verwachting.
Dan komt ineens Rickey naar ons toelopen en zegt dat het niet de bedoeling is dat wij hier zomaar het water ingaan. Het is niet veilig in het water, vooral door de stingray die hier rondzwemt. Hij is verantwoordelijk voor ons en zou dan met ons meegegaan zijn het water in. Maar wij vonden het net zo gezellig even met z'n tweetjes. Later die middag moet ik hem helemaal gelijk geven.
Je vind Ans bijna niet terug.
Tweede helft van de middag ga ik met Rickey een rondje om het hele eiland maken. Daar moet je je niet te veel van voorstellen, normaal heb je hier zo'n dertig minuten voor nodig, zo klein is het eiland. Maar door drijfhout, omgevallen bomen op de oever en dichte begroeing hier en daar werd het een kruip door, sluip door met klimwerk, door het water lopen etcetera.
Was ik vertokken op sandalen, na tien minuten liep ik er al mee in de hand want zo nu en dan was het een stukje door het water lopen. In de andere hand had ik al mijn camera maar gelukkig nam Rickey deze zo nu en dan van mij over of pakte hij wat van me aan bij het het nodige klimwerk.
Bij een kort stukje waden door het water ligt er ineens een jonge haai van zo'n tachtig cm voor onze voeten. Even later lopen we langs de kant van het water en zien we slechts twee meter van ons vandaan een stingray in het water en niet veel later een giftige kogelvis. Nu begrijp ik ook zijn bezorgdheid toen Ans en ik het water opzochten om te zwemmen.
Niet alleen ik, maar ook Rickey vindt het onderweg leuk om met de camera vogels op de foto te zetten. Al met al wordt het toch weer een vermoeiende, avontuurlijke 'wandeling' van ruim een uur.
Daar moeten we toch langs.
Plotseling een kleine haai voor onze voeten.
Het diner vanavond is samen met het Nederlandse koppel die ook met ons in Maratua in het Pratasaba Resort waren en ons gevolgd zijn naar Sangalaki. Gezellig met z'n vieren, het klikt wel.
Ze hebben ons op Maratua met Rickey horen spreken over de excursie naar de walvishaaien. Wij hebben toen aangegeven dat we het een hoop geld vinden. Er wordt nu geoppert om met z'n vieren te gaan. De prijs blijft hetzelfde maar wordt nu gedeeld door vier. Voor ons is deze trip nu ook mogelijk geworden omdat onze vlucht vanuit Berau later vertrekt. De prijs van het uitje wordt vrijwel geheel bepaald door de brandstofkosten van de speedboot. De verwachting is toch een tocht van ruim anderhalf uur heen en anderhalf uur terug. Ons beider gidsen zullen ons begeleiden en één van hen zal vanavond nog met vissersboten op zee contact opnemen of de grote vissen bij hen in de buurt zijn.
Vervolgens komt Rickey weer met een emmer met zo'n tweehonderd jonge schildpadjes aanzetten die de vrijheid krijgen. Ans en ik hebben het gisteren al gezien, maar voor Mathi en Jeroen is het de eerste keer. Maar we genieten er allemaal van. Zo aandoenlijk om die kleintjes naar het water te zien rennen terwijl de vele jonkies die de verkeerde kant op lopen door ons met het koppie in de goede richting gezet moeten worden. Toch is het gauw voorbij. Een paar minuten later al zien we een laatste verdwaalde baby het water inlopen en verdwijnen in de kleine golven.
Het is best wel gezellig zo met twee koppels en beide gidsen, die ook wel een Bintang biertje lusten, maar morgen moeten we voor de tocht naar de walvishaaien om half vijf het bed uit. Dus we gaan snel naar de kamer, nemen een douche en pakken onze koffers en tassen vast zo veel mogelijk in voor ons vertrek morgen naar de vaste wal. Vrijwel meteen na het douchen, terwijl onze haren nog een beetje nat zijn gaan we toch maar naar bed.
Zo moe als we zijn, zo vast als we slapen, om 23:45 uur worden we weer gewekt voor de schildpadden op het strand. We lopen naar een dier dat zo'n honderd meter van ons vandaan eieren aan het leggen is. Balen, maar we lopen in het donker per ongeluk even door het water, dus ik heb meteen drijfnatte sandalen. Als die morgen maar droog zijn.
Mathi en Jeroen zitten al op de knietjes naast een enorm grote schildpad die eieren in een kuil aan het leggen is. Je ziet de stapel eieren steeds groter worden. Eenmaal het laatste ei gelegd begint het dier meteen de kuil weer dicht te gooien. Het blijft een geweldig mooi gezicht.
Via een droge route lopen we terug naar ons huisje en, na mijn sandalen buiten te drogen te hebben gezet, liggen we vijf minuten later weer plat.
De eieren volgen elkaar snel op.
De schildpad ziet er vermoeid uit na honderd eieren leggen.
