Iedereen staat klaar voor de ceremonie.
Ondanks de festiviteit, ben ik ook nu weer de bezienswaardigheid en verschillende mensen, vooral dames, willen met die lange blanke man op de foto. Een paar keer vind ik niet erg maar ik moet op een gegeven moment wel zeggen "en nu niet meer". Als we vervolgens door de prachtige tuin naar de andere kant van het paleis lopen vraag ik aan Burdan of het geen probleem is dat ik in een korte broek loop. Zijn antwoord is kort. "Oeps, niet aan gedacht". Maar het is al te laat om er nog iets aan te doen.
Eigenlijk bevinden we ons aan de achterkant van het paleis en lopen we langs het gebouw naar de voorkant, die lang niet zo spectaculair is als de achterzijde en ik snap nu waarom de ceremonie daar plaats vindt. Ook nemen we nog even een kijkje bij het naast het paleis gelegen halfopen mausoleum waar de Sultan en zijn familieleden begraven liggen.
Als de auto is gearriveerd nemen we afscheid van de bemanning en vertrekken voor een rit van ruim twee en half uur, inclusief plasstop, naar Samboja. We hebben de laatste dagen mooie en leuke dingen gezien, Maar, buiten het ziek zijn van Ans, zouden we een volgende keer niet meer voor deze boottocht kiezen. Of in ieder geval niet meer voor deze boot.
Het graf van de Sultan en zijn familie.
Wij samen met Burdan en de bemanning van de klotok.
Na een, in onze ogen uren durende rit, zelfs over snelwegen waar we nooit boven de tachtig kilometer per uur uitkomen, bereiken we rond 12:00 uur de Samboja Lodge. De eerste indruk is meteen: Geweldig!. We checken in, nemen een kamer in gebruik en maken gebruik van de lunch. Wat een verademing. Volop keuze, zelfs voor Ans, tussen indonesische en westerse gerechten.
Hierna lopen we nog even rond en nemen overal een kijkje in de lodge. We mogen zonder begeleiding niet buiten het gebouw komen, maar vanaf het restaurant, een uitkijktoren en zelfs vanuit je kamer kijk je zo de wildernis in.
Onze gerieflijke kamer in de Samboja lodge.
Om 14:00 uur staat er een auto van BOSF, de organisatie achter de orang-oetan opvang, met gids en chauffeur klaar om met ons en een jonger Nederlands stel dat op huwelijksreis is naar de opvang te gaan. Als eerste rijden we een kort stukje naar de opvang van Maleisische beren, kleine zwarte neusberen. We mogen slechts een kijkje nemen bij beren die niet meer aan het rehabilitatie project deel kunnen nemen. Vrijwel allemaal getraumatiseerde beren die gered zijn uit de toeristen industrie of als huisdier zijn gehouden. Het geheel doet in onze ogen een beetje als een dierentuin aan. Maar we snappen helemaal dat we niet naar de beren kunnen die geleerd worden om over een tijdje in in het wild te kunnen leven. Het doel hierachter en dat we deze leuke dieren nooit eerder hebben gezien of ooit te zien zullen krijgen maakt veel goed.
Het ons bekende BOSF logo.
Neusberen zijn sterk en breken elke vrucht open.
Dit lijkt wel veel op een zoo.
Vervolgens is het maar een kort stukje rijden naar een deel van de opvang waar orang-oetans op kleine eilanden in betrekkelijke vrijheid leven. Hetzelfde verhaal. Getraumatiseerde apen die nooit meer zelfstandig in het wild zullen kunnen leven en voor altijd hier zullen verblijven. We zien enkele orang-oetans ieder op zijn of haar eigen eilandje en zijn er op het moment dat er met een bootje voer voor de dieren gebracht wordt. Toch wordt ook bij deze dieren afstand gehouden en wordt het voer vanaf de boot op een vlonder of op de oever gegooid.
Elders in het centrum worden zo'n honderd orang-oetans klaargestoomd voor een vrijheid in de jungle. Maar ook dit deel is niet voor ons toegankelijk.
Ouder mannetje wacht met spanning op het voer.
De apen vangen maar al te graag het fruit op.
Ik was in de overtuiging dat de rondleiding in een bootje zou zijn en als ik hoor dat de auto hierna naar de boot gaat ben ik overtuigd dat dit bij de rondleiding hoort.
Deze boottocht is echter geboekt door het nederlandse stel, maar ik ben van harte welkom en de kosten voor hen worden hierdoor ook minder. Ans voelt zich miserabel en gaat terug naar de kamer. Nadat zij afgezet is rijden wij zo'n dertig minuten naar de 'black river' voor een boottochtje van twee uur in een smalle gemotoriseerde kano. Gelukkig varen we nu heel langzaam door natuurlijk gevormde smalle en soms iets bredere watertje met een geweldige en heel gevarieerde vegetatie.
Bij een lekker weertje zien we veel vogels, waaronder ijsvogels, een enorme monitor lizard die vanuit een boom naar beneden klautert, een aantal neusapen en een slang. Een heerlijk ontspannend tochtje, waarbij het als we terug aan de steiger zijn inmiddels vrijwel donker is.
Heerlijk boottochtje over de zwarte rivier.
Volwassen mannetjes neusaap negeert ons volkomen.
Het is al 18:30 uur geweest als we weer terug zijn in de lodge. Ans heeft al gedouched en ik volg snel haar voorbeeld waarna we gaan eten in het restaurant. We hebben volop keus. Ook westerse gerechten, waaronder frietjes, staan voor ons klaar. Er zitten dan ook diverse 'westerlingen' in het restaurant, onder anderen een groep Duitse en Engelse vrijwilligers die een weekje meewerken in het rehabilisatiecentrum.
Na een kopje koffie als toetje gaan we terug naar de kamer, en maken onze koffer en tassen zoveel mogelijk klaar voor de binnenlandse vlucht van morgen. Na eerst een lekker biertje gehaald te hebben en de kids thuis een laatste appie te hebben gestuurd, liggen we rond 21:30 uur op bed.
Wat een dag!
