In het donker over de Martapura rivier
Een kleurrijk schouwspel.
De koopwaar uitgestald op de bodem van de kano.
We blijven een klein uurtje en varen dan weer terug naar de stad. Bij daglicht zien we het nu leven op het water en alles op de beide oevers van de Martapura rivier wat de tocht toch wel leuker maakt. Onder anderen het bekende Bekantan Beeld, een iconisch beeld en monument van de stad ter ere van de neusaap, de aap die uitsluitend op Borneo voorkomt. Om 08:30 zijn we terug bij het hotel waar we uit de kano stappen en ook de schipper vraagt of hij met ons op de foto mag. Geen probleem natuurlijk.
Begin van de middag horen we dat de foto al op facebook staat. De schipper kan hiermee pronken dat hij zelfs Europese toeristen met zijn boot rondvaart. Lachen toch?
Typische woningen zoals je ze overal langs het water ziet.
Het neusaap monument in Banjarmasin.
Eindelijk kunnen we nu naar het ontbijt gaan. En dan merk je dat je in een iets meer luxe hotel zit. Volop keuze wat je wilt eten en, wat we nog nooit mee hebben gemaakt met een ontbijt, live muziek. Op een klein podium zit een trio muzikanten. Alleen de muzieksmaak komt niet in de buurt van die van ons.
Tijdens het ontbijt worden we ook aangesproken door de regiobaas van Ami, Mr. Youssop van De Gigant Tours. Omdat hij degene is die altijd kamers voor toeristen in het hotel boekt is hij een graag geziene gast. Hij maakt daar ook gebruik van door elke keer als er toeristen van Gigant Tours verblijven hij er gaat eten.
Eerst een ontbijtje in het hotel.
Live muziek bij het ontbijt.
Voor het eind van de middag staat nog een boottochtje door de kanalen van Banjarmasin op het programma maar door het getijde zou de waterstand in de kleinste kanalen dan te laag zijn. Dus vertrekken we rond 10:30 weer met de zelfde kano en schipper. Ook Amin had zijn zoon weer meegenomen, maar qua ruimte in de kano is het geen probleem.
In het kort kunnen we zeggen, indrukwekkend. We varen langs schamele huisjes waar mensen wonen die toch gelukkig zijn. Het dagelijkse leven is goed te zien waarbij het water een grote rol speelt. Hierin wordt de was gedaan, wast men zichzelf, poetst men de tanden en men gebruikt het als afvoer van het toilet, vaak achter het huisje recht boven het water gebouwd. Overal zie je ook veel vuil drijven en we zien een monitor lizard en zelfs een rat zwemmen.
Amin woont met zijn familie in Banjarmasin, ook aan zo'n watertje, en stelt voor om langs zijn huis te gaan. Er liggen opeens echter zoveel drijvende planten op het water dat onze schipper hier niet verder wil varen. We maken eigenlijk een groot rondje door de stad via allerlei smalle waterwegen. Echt leuk en, met heerlijk weer. Net buiten de stad passeren we een klein open gebied, ingedeeld in heel veel kleine stukjes grond, zodat heel veel families hier een eigen stukje grond hebben om hun eigen rijst te kunnen verbouwen.
Doorsnee woning in Banjarmasin.
Onderweg zijn wij het onderwerp van plezier voor veel spelende kinderen. Ze springen in het water, klampen zich aan de boot vast en klimmmen er zelfs op om een stukje mee te varen met die gekke, lange, blanke mensen. Andere kids liggen in het water en willen als wij rustig voorbijvaren ons een high-five geven. Natuurlijk doen we dat. Net zoals we naar de uitbundig zwaaiende kleinere kinderen op de kant terugzwaaien. De schipper is het wel gewend, want na een stuk varen keert hij de boot en brengt de kinderen die meevaren weer terug naar de plek waar ze op onze boot geklommen zijn.
Dat de maag van Ans begint op te spelen is de reden dat we rond 12:30 weer terug zijn in het hotel.
Kinderen begroeten ons vanuit het water.
Een enkeling klimt op de boot en vaart een stukje mee.
Terug op de kamer is Ans even een poosje op bed gaan liggen terwijl ik wat foto's ben gaan maken van het hotel. Hierna lopen we naar het restaurant voor de lunch. De naam van Mr. Youssop noemen is voldoende om alle hulp van de staf te krijgen die we willen. We hebben niet veel honger en nemen beiden een kindermenu, waarna we terug naar de kamer gaan, Ans even een tukje doet, we beiden een douche nemen en samen even naar buiten gaan om te kijken of we een winkeltje voor wat snacks kunnen vinden.
We steken bij het hotel de brug over, lopen langs een paar stalletjes maar besluiten al gauw om weer terug naar het hotel te gaan. Alleen de weg oversteken is al gekkenwerk. Zo druk is het. De winkeltjes waar we een kijkje kunnen nemen hebben ook niet wat wij zoeken.
Naast het drukke verkeer langs de stalletjes lopen is gekkenwerk.
Rond 19:00 uur worden we opgehaald door Ami om naar een restaurant te gaan voor het diner. Daar blijkt helaas een receptie van een trouwerij te zijn dus druk, vol en geen parkeerplaats te vinden, dus besluiten we ergens anders heen te gaan. De volgende keuze bevalt helemaal niet, zeker niet voor de maag van Ans. Op onze vraag om iets westers te eten valt de keuze op een pizzeria. 
