Varen over het meer, het lijkt of er geen einde aan komt.
Javaanse ralreigers op de visnetten.
We varen al snel weer door, via een andere route terug naar de Makahan rivier die we over steken en dan een nieuw meer, zuidelijk van de rivier oversteken tot we bij een dorpje op palen aankomen waar we in een winkeltje wat te drinken kopen, wat volgens Burdan, onze gids goed is voor de maag van Ans. Hier mogen we ook even van hun toilet gebruik maken. Een klein hokje aan het eind van de steiger met een vloer van niet meer dan twee plankjes. Elke behoefte valt rechtstreeks in het water. Lachen!
Als we dan weer een volgend meer oversteken komen we in een natuurgebied uit met smalle kanalen en riviertjes met een geweldig mooie vegetatie. We varen echter zo snel dat, als we wat zien op de oever en een hand opsteken, we al vijftig meter verder zijn voor we duidelijk kunnen maken wat we gezien hebben. Even terugvaren is geen optie.
Het hele dorpje is op palen boven het water gebouwd.
Na een tijdje komen we aan de rand van het meer bij een dorpje uit waar een auto op ons staat te wachten waarmee we in een kwartiertje naar een volgend Dayak dorpje, Mancong, rijden. Hier bevind zich één van de oudste Dayak longhouses die bewaard zijn gebleven. Volgens Burdan staat hij op de Wereld Erfgoedlijst. Het is niet meer bewoond. Zo'n dertig jaar geleden verhuisden alle bewoners naar kleine huisjes tegenover het gebouw waardoor het dorpje eigenlijk gevormd werd. Het is een oud, maar fotogeniek monument waarvoor al evenoude mooie beelden staan opgesteld. Ondanks de historische en toeristische waarde heb ik het gevoel dat er geen tijd of geld in het behoud gestoken wordt.
Het oudste bekende Dayak longhouse dat bewaard is gebleven.
De voorzijde met deuren naar de gemeenschappelijke ruimte.
Het nieuw gevormde dorpje.
Het is warm en Ans voelt zich niet lekker in die volle zon, dus na een fotomomentje en een kort bezoekje aan het dorpje rijden we weer terug naar het dorpje Tanjung Isuy. Hier zien we een paar schooltjes waar allerlei spandoeken opgehangen zijn. De leerkrachten zijn in staking. Wat blijkt, de overheid heeft besloten om per direct de salarissen van leerkrachten van het lagere en voortgezette onderwijs met dertig procent te verlagen. Onvoorstelbaar in Nederland toch?
Mijn opmerkingen naar Burdan dat we het jammer vinden dat we als een speedboot door het natuurgebied zijn gevaren resulteert is een tweede bezoekje. Als we weer in de kano zitten, varen we eerst weer een stuk met een 'slakkegangetje' door het gebied waarbij we nu wel van diverse vogels en apen kunnen genieten.
Omdat de trip een paar uur te laat is begonnen hebben we in overleg een paar dingen overgeslagen. Een bezoekje aan handelaartjes van kunstwerken en een dansuitvoering van de Dayak welke alleen al een uurtje zou duren. Vandaar dat we om tijdswille ook na een poosje in het natuurgebied, moeten omkeren om terug te keren naar onze klotok.
Vanaf dat punt blijkt het nog anderhalf uur varen over het meer te zijn terwijl het donker wordt en een onheilsspellend onweer steeds dichterbij komt.
Een jong mannetjes neusaap kijkt ons aan.
Een visarend blijft net lang genoeg zitten voor een foto.
Uiteindelijk bereiken we voordat het begint te regenen het dorpje Muara Muntai waar we weer op onze rivierboot kunnen stappen welke is doorgevaren tot dit punt aan de Makahan rivier.
Inmiddels heeft onze kokkin een maaltijd klaargezet maar alleen ik neem wat te eten. Ans zoekt meteen het bed op. Na het eten, onder het genot van een bakje koffie zit ik nog een tijdje met Burdan te kletsen waarna ik tussen half negen en negen uur naast Ans ga liggen. Ans slaapt half en half en voor mij wordt het ook een onrustige nacht terwijl de boot doorvaart. Het geluid van de dieselmotor houdt ons toch ook wel een beetje uit de slaap.
